Ciąża i Poród

   Cytomegalią można zarazić się dokładnie tak, jak przeziębieniem. Daje ona dokładnie takie same objawy. Właśnie brak charakterystycznych objawów powoduję że cytomegalia jest wykrywana w 90% dopiero po wystąpieniu innych (poważnych) objawów - dopiero wtedy lekarze dają skierowanie na DOKŁADNE badania !!! Jeśli macie jakiekolwiek podejrzenia poproście o skierowanie na dodatkowe badanie krwi. Koszt wykonania prywatnie to 20-40zł. Biorac pod uwagę jak poważne mogą być następstwa tej choroby to zdecydowanie warto. Wystarczy zrobić IgG i IgM na cytomegalię.


   Zakażenie cytomegalowirusem jest powszechne - przeciwciała antywirusowe w krwi występują u około 30-90% ludzi. Najczęściej dochodzi do niego na drodze oddechowej, ale również jest to możliwe przez kontakt płciowy. U zdrowych osób infekcja najczęściej przebiega bezobjawowo bądź ogranicza się do wystąpienia małocharakterystcznych objawów grypopodobnych, którym może towarzyszyć powiększenie wątroby i śledziony. W większości przypadków choroba ma charakter samoograniczający, tzn. organizm w pełni radzi sobie z zakażeniem. Pomocne może być leczenie objawowe, np. podawanie leków przeciwgorączkowych. Cytomegalowirus może być bardzo groźny dla płodu (gdy doszło do infekcji u matki) oraz dla osób z upośledzoną odpornością (np. w przebiegu AIDS lub białaczki).

Ogólne informacje

   Cytomegalowirus (CMV) jest rodzajem wirusów herpes, wśród których u ludzi występuje gatunek oznaczony HHV-5 (human herpesvirus-5). Należy do podrodziny Betaherpesvirinae, rodziny Herpesviridae. CMV atakuje zwłaszcza gruczoły ślinowe, a także może być wyniszczający lub nawet śmiertelny dla płodów. Infekcja CMV może być także zagrożeniem dla życia ludzi o upośledzonej odporności (przykładowo osób z HIV lub biorców przeszczepów). Wirusy CMV można znaleźć u wielu gatunków ssaków i generalnie są tylko dla nich specyficzne.

   Cytomegalowirus (CMV) występuje powszechnie na wszystkich szerokościach geograficznych, wśród wszystkich grup socjoekonomicznych, w USA przykładowo zakażonych jest 50-85% ludzi w wieku 40 lat. CMV jest także najczęściej przenoszonym wirusem na płód. Infekcja CMV występuje częściej w krajach rozwijających się oraz w obszarach o obniżonych warunkach socjoekonomicznych. U większości zdrowych ludzi, którzy ulegają zakażeniu CMV po urodzeniu występuje niewiele objawów i żadne długoterminowe konsekwencje dla zdrowia. Niektóre osoby z objawami doświadczają zakaźnej mononukleozy z przedłużoną gorączką oraz łagodnego zapalenia wątroby (hepatitis). Bardzo obolałe gardło jest także powszechne. Gdy człowiek raz przejdzie zakażenie, wirus pozostaje żywy w organizmie, ale zazwyczaj w uśpieniu do końca życia. Nawrót choroby jest rzadki, chyba że układ odpornościowy nosiciela ulegnie supresji pod wpływem terapii lekowej lub choroby. Z tego powodu dla ogromnej większości ludzi zakażenie CMV nie jest poważnym problemem.

   Zakażenie CMV jest jednakże ważne dla pewnych grup ryzyka. Do nich zalicza się ryzyko zakażenia (1) płodu w czasie ciąży, (2) ludzi którzy pracują z dziećmi oraz (3) z upośledzoną odpornością, takich jak biorcy organów i zakażeni wirusem HIV. W wyniku działania wirusa apoptoza zostaje zahamowana przez mitochondria i dochodzi do masywnego powiększenia komórki (stąd nazwa wirusa).

Charakterystyka wirusa

   Początkowe zakażenie CMV, które może mieć niewiele objawów, zazwyczaj pociąga za sobą przedłużone, nieobjawiające się zakażenie, w czasie którego wirus przebywa w komórkach nie czyniąc wykrywalnych uszkodzeń, czy klinicznych symptomów choroby. Poważne osłabienie układu immunologicznego ciała przez stosowane leki lub choroby (zobacz poniżej) może reaktywować wirusa ze stanu latentnego lub uśpionego. Cytomegalowirus może się rozprzestrzeniać w płynach ciała każdej poprzednio zakażone osoby i stąd można go znaleźć w moczu, ślinie, spermie, łzach, krwi i mleku kobiecym. Rozprzestrzenianie się wirusa może mieć miejsce z przerwami, bez jakichkolwiek wykrywalnych oznak i bez występujących objawów.

Zakażenie noworodków

   Pierwotne (albo inaczej pierwsze) zakażenie wirusem cytomegalii u osób z obniżoną odpornością może spowodować chorobę o poważnym przebiegu. Największym jednak problemem jest reaktywacja zakażenia latentnego. U pacjentów z supresją układu odpornościowego choroba wywołana przez CMV może mieć znacznie agresywniejszy przebieg. Cytomegalowirusowe zapalenie wątroby może spowodować piorunującą niewydolność wątroby. Specyficzne jednostki chorobowe u takich ludzi, to: cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki (retinitis, charakteryzujące się obrazem ciasta do pizzy w oftalmoskopii), jagodówki, wątroby oraz cytomegalowirusowe zapalenie jelita grubego (colitis). Zakażenie CMV jest główną przyczyną śmierci u pacjentów z obniżoną odpornością, wliczając tu biorców przeszczepów, osób poddawanych hemodializie, osób z rakiem, pacjentów z zastosowaną terapią immunosupresyjną oraz zakażonych HIV. Z powodu tego ryzyka, wystawienie pacjentów z obniżoną odpornością na zewnętrzne źródła cytomegalowirusa powinno być zminimalizowane. Gdy tylko to możliwe, pacjenci bez zakażenia CMV powinni otrzymywać narządy lub krew, które są wolne od tego wirusa. Pacjenci bez infekcji CMV, którzy otrzymują przeszczepiane narządy od dawców zakażonych CMV powinni otrzymywać profilaktyczną terapię z walgancyklowirem (najlepiej) lub gancyklowirem i wymagają regularnego monitorowania serologicznego dla wykrycia podnoszącego się miana przeciwciał dla CMV, które powinno być leczone możliwie najwcześniej dla zapobieżenia rozwinięcia się zakażenia, które by zagrażało życiu.

Leczenie

   Żadne konkretne leczenie nie jest ogólnie wymagane na zakażenie CMV u pacjentów z normalną odpornością, ponieważ organizm sam potrafi sobie poradzić z takim zakażeniem. Obecnie ocenia się możliwość zastosowania leczenia przeciwwirusowego u noworodków.
Leczenie gancyklowirem stosuje się u pacjentów z obniżoną odpornością u których choroba jest związana z narządem wzroku lub zagraża życiu. Walgancyklowir (prolek gancyklowiru) jest lekiem przeciwwurusowym, który także działa skutecznie i jest przyjmowany doustnie. Foskarnet może być podawany pacjentom z CMV opornym na gancyklowir, chociaż jest gorzej tolerowany niż gancyklowir. Szczepionki są nadal w stadium badań i opracowywania.

Interpretacja wyników badań

Wyniki badań:
1). IgM (-) IgG (-) => brak zakażenia
2). IgM (+) IgG (-) => zakażenie “świeże”
3). IgM (+) IgG (+) => choroba w pełni
4). IgM (-) IgG (+) => stan po przebyciu choroby (choroba w uśpieniu, nabyta odporność)