Anorgazmia


   Anorgazmia jest to niezdolność do osiągnięcia orgazmu w czasie stosunku mimo istniejącego podniecenia i akceptacji partnera. Zazwyczaj dysfunkcje orgazmu mają charakter sytuacyjny i pojawiają się tylko w określonych okolicznościach lub w zbliżeniach z określonymi partnerami, co przemawia za ich psychogenezą.


Wyróżniamy czynniki somatyczne, psychogenne i kulturowe.

Czynniki somatyczne:

  • wady wrodzone, bądź nabyte narządu rodnego, np. wady statyki macicy, wady wrodzone pochwy,
    zaburzenia hormonalne obniżające libido np. dysfunkcja tarczycy, hiperprolaktynemia, hipoestrogenizm,
  • zaburzenia neurologiczne – np. uszkodzenie nerwu sromowego, urazy rdzenia kręgowego,
  • zaburzenia w następstwie zabiegów operacyjnych,
  • zmiany poporodowe,
  • sany zapalne w obrębie narządu moczowo-płciowego,
  • hpotonia,
  • brak kurczliwości mięśnia Kegla,
  • zmiany perimenopauzalne



Czynniki psychogenne:

  • traumatyczne przeżycia seksualne w dzieciństwie,
  • stany lękowe towarzyszące współżyciu: lęk przed ciążą, brak intymności w realizacji zbliżenia,
  • czasowe zmniejszenie pożądania seksualnego – np. zły nastrój, przemęczenie fizyczne i psychiczne,
  • miłość konfliktowa, brak zgodności między partnerem emocjonalnym a seksualnym, uczucia skierowane do innej osoby, niż ta z którą realizuje się zbliżenie,
  • konflikty w związku zależne od partnera – brak zapewniania dogodnych warunków przez mężczyznę, niska kultura erotyczna, rzadziej – nieudany dobór partnerski, chęć dominacji mężczyzny w związku,
  • niechęć do partnera
  • – świadoma – gdy kobieta zna czynniki niechęci,
    – ukryta – np. związek z mężczyzną nie wzbudzającym pożądania,

  • zaburzenia osobowości, nerwice, zespoły depresyjne,
  • występowanie u kobiety przejawów dewiacyjnego zachowania seksualnego, nieakceptowanego przez partnera,
  • problemy seksualne partnera,
  • zespół zakodowanych reakcji seksualnych



Czynniki kulturowe:

Rygorystyczne purytańskie wychowanie najbliższego środowiska, brak należytej wiedzy o seksualności kobiety, przeceniane roli orgazmu w satysfakcji w związku partnerskim.
Anorgazmia przy istnieniu silnej potrzeby seksualnej kobiety może prowadzić do licznych zaburzeń wtórnych:
– psychicznych – o charakterze histeryczno-neurostenicznym,
– somatycznych – długotrwałe przekrwienie bierne w okolicach narządów miednicy mniejszej prowadzi do przerostu w mięśniowej części szyjki macicy, przerostów tkanki łącznej przymacicza.

Celem leczenia anorgazmii jest odtworzenie optymalnych warunków zapewniających orgazm. Bardzo częstą przyczyną są nieprawidłowe reakcje między partnerami. W związku z tym najczęściej rozpoczyna się terapię od naprawy zakłóconych więzi partnerskich i polepszenia edukacji seksualnej partnera. Wskazane jest przekazanie mu wiedzy o możliwości pobudzania przestrzeni Grafenberga, jednoczesnej stymulacji pochwy i łechtaczki, stymulacji szyjki macicy podczas głębokich ruchów frykcyjnych. W przypadku zaburzeń więzi partnerskiej stosuje się omawiane już przy okazji innych zaburzeń metody treningów partnerskich i desensybilizacji.


W leczeniu anorgazmii przydatne są również treningi masturbacyjne, ułatwiające odkrycie wzorców pobudzania sfer erogennych kobiety. Osłabienie mięśnia Kegla można leczyć ćwiczeniami polegającymi na rytmicznym napinaniu i rozluźnianiu grupy mięśni krocza.


Natomiast somatyczne przyczyny anorgazmii leczymy według zasad znanych z ginekologii lub endokrynologii itd.

This entry was posted in Kobiece.