Anorgazmia jest to niezdolność do osiągnięcia orgazmu w czasie stosunku mimo istniejącego podniecenia i akceptacji partnera. Zazwyczaj dysfunkcje orgazmu mają charakter sytuacyjny i pojawiają się tylko w określonych okolicznościach lub w zbliżeniach z określonymi partnerami, co przemawia za ich psychogenezą.
Wyróżniamy czynniki somatyczne, psychogenne i kulturowe.
Czynniki somatyczne:
- wady wrodzone, bądź nabyte narządu rodnego, np. wady statyki macicy, wady wrodzone pochwy,
zaburzenia hormonalne obniżające libido np. dysfunkcja tarczycy, hiperprolaktynemia, hipoestrogenizm, - zaburzenia neurologiczne - np. uszkodzenie nerwu sromowego, urazy rdzenia kręgowego,
- zaburzenia w następstwie zabiegów operacyjnych,
- zmiany poporodowe,
- sany zapalne w obrębie narządu moczowo-płciowego,
- hpotonia,
- brak kurczliwości mięśnia Kegla,
- zmiany perimenopauzalne
Czynniki psychogenne:
- traumatyczne przeżycia seksualne w dzieciństwie,
- stany lękowe towarzyszące współżyciu: lęk przed ciążą, brak intymności w realizacji zbliżenia,
- czasowe zmniejszenie pożądania seksualnego - np. zły nastrój, przemęczenie fizyczne i psychiczne,
- miłość konfliktowa, brak zgodności między partnerem emocjonalnym a seksualnym, uczucia skierowane do innej osoby, niż ta z którą realizuje się zbliżenie,
- konflikty w związku zależne od partnera - brak zapewniania dogodnych warunków przez mężczyznę, niska kultura erotyczna, rzadziej - nieudany dobór partnerski, chęć dominacji mężczyzny w związku,
- niechęć do partnera
- zaburzenia osobowości, nerwice, zespoły depresyjne,
- występowanie u kobiety przejawów dewiacyjnego zachowania seksualnego, nieakceptowanego przez partnera,
- problemy seksualne partnera,
- zespół zakodowanych reakcji seksualnych
- świadoma - gdy kobieta zna czynniki niechęci,
- ukryta - np. związek z mężczyzną nie wzbudzającym pożądania,
Czynniki kulturowe:
Rygorystyczne purytańskie wychowanie najbliższego środowiska, brak należytej wiedzy o seksualności kobiety, przeceniane roli orgazmu w satysfakcji w związku partnerskim.
Anorgazmia przy istnieniu silnej potrzeby seksualnej kobiety może prowadzić do licznych zaburzeń wtórnych:
- psychicznych - o charakterze histeryczno-neurostenicznym,
- somatycznych - długotrwałe przekrwienie bierne w okolicach narządów miednicy mniejszej prowadzi do przerostu w mięśniowej części szyjki macicy, przerostów tkanki łącznej przymacicza.
Celem leczenia anorgazmii jest odtworzenie optymalnych warunków zapewniających orgazm. Bardzo częstą przyczyną są nieprawidłowe reakcje między partnerami. W związku z tym najczęściej rozpoczyna się terapię od naprawy zakłóconych więzi partnerskich i polepszenia edukacji seksualnej partnera. Wskazane jest przekazanie mu wiedzy o możliwości pobudzania przestrzeni Grafenberga, jednoczesnej stymulacji pochwy i łechtaczki, stymulacji szyjki macicy podczas głębokich ruchów frykcyjnych. W przypadku zaburzeń więzi partnerskiej stosuje się omawiane już przy okazji innych zaburzeń metody treningów partnerskich i desensybilizacji.
W leczeniu anorgazmii przydatne są również treningi masturbacyjne, ułatwiające odkrycie wzorców pobudzania sfer erogennych kobiety. Osłabienie mięśnia Kegla można leczyć ćwiczeniami polegającymi na rytmicznym napinaniu i rozluźnianiu grupy mięśni krocza.
Natomiast somatyczne przyczyny anorgazmii leczymy według zasad znanych z ginekologii lub endokrynologii itd.
