Niemal dwa miliony Polaków choruje na cukrzycę. Lekarze szacują jednak, że co najmniej drugie tyle choruje, ale o tym nie wie, bo objawy często są mylące. Żeby nie przegapić początków choroby warto co trzy lata sprawdzać poziom cukru we krwi.
Nasz pokarm zostaje przetworzony na glukozę, która wraz z krwią dociera do każdej komórki organizmu. Jeśli trzustka nie produkuje insuliny, wtedy cukier nie może wejść do wnętrza komórki. Wtedy mówimy o cukrzycy typu 1. W tym przypadku potrzeba codziennie robić zastrzyki z insuliny. Ten rodzaj cukrzycy występuje częściej u ludzi młodych (ale nie tylko) oraz u dzieci. Spośród chorych na cukrzycę, na typ 1 choruje 15 - 20 % chorych. Jedynym możliwym leczeniem tej choroby jest podawanie insuliny oraz właściwe odżywianie i wysiłek fizyczny.
Jeżeli trzustka produkuje insulinę, ale jest jej zbyt mało lub nieprawidłowo spełnia swoją funkcję, wtedy to zjawisko nazywamy insulinoopornością i mówimy o cukrzycy typu 2, na którą cierpi ponad 80% diabetyków. Przy tym typie cukrzycy zwykle na początku, żeby utrzymać właściwy poziom cukru we krwi wystarczą tabletki, ale po jakimś czasie najczęściej również trzeba aplikować sobie insulinę. Najczęściej cukrzycy typu 2 towarzyszy otyłość oraz bardzo często nadciśnienie tętnicze. Ten rodzaj cukrzycy występuje najczęściej u ludzi starszych. Pewna grupa osób młodych, poniżej 35 roku życia, cierpi na odmianę cukrzycy typu 2 - MODY ( maturity onset diabetes of the youth ).
Cukrzyca ciężarnych - cukrzyca po raz pierwszy rozpoznana w ciąży i występująca do momentu urodzenia dziecka. W grupie kobiet z cukrzycą ciężarnych istnieje wyższe ryzyko zachorowania w przyszłości na cukrzycę w porównaniu z kobietami bez tego powikłania. Leczenie tej postaci cukrzycy powinno być prowadzone tylko w wyspecjalizowanych ośrodkach ginekologiczno-diabetologicznych.
Nieleczona cukrzyca, zarówno typu 1, jak i typu 2, może być przyczyną m.in.:
- utraty wzroku,
- niewydolności nerek,
- uszkodzenia włókien nerwowych,
- sprzyjających miażdżycy zmian w naczyniach krwionośnych,
Aby do tego nie dopuścić należy bacznie obserwować swój organizm i konsultować z lekarzem wszelkie podejrzane zmiany.
Na cukrzycę można zachorować w każdym wieku, można się nawet z nią urodzić. Do grupy podwyższonego ryzyka należą osoby, które:
- mają w rodzinie chorego na cukrzycę,
- miały tzw. Cukrzycę ciężarnych,
- urodziły dziecko o wadze ponad 4.5 kg.,
- prowadzą siedzący tryb życia,
- skończyły 45 lat,
- mają niski poziom dobrego cholesterolu (HDL poniżej 35mg%),
- chorują na nadciśnienie tętnicze (140/90 mmHg lub więcej).
Na początku cukrzycy czasem nie występują żadne objawy. Bywa jednak tak, że chory ma duże pragnienie i często oddaje mocz (w cukrzycy typu 2 nie jest to tak nasilone jak w cukrzycy typu 1). Czasem objawem cukrzycy jest chudnięcie, kiedy indziej - zaburzenia nastroju (rozdrażnienie, apatia, senność).
Inne objawy to:
- nieostre widzenie,
- wolno gojące się rany,
- skłonność do powstawania siniaków,
- nawracające zapalenia skóry (patrz: choroby skóry),
- zapalenia dziąseł,
- zapalenia pęcherza,
- sucha swędząca skóra,
- mrowienie w stopach lub utrata w niuch czucia,
- mężczyźni – kłopoty z erekcją,
- kobiety mogą cierpieć na przewlekłe zapalenie pochwy.
Jeżeli zaobserwujemy podobne zmiany nie wolno zwlekać przed wizytą u diabetologa. Każdy, kto jest w grupie ryzyka, powinien poddawać się corocznej kontroli cukru we krwi.
